Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 12 / 2021

Το έφεραν λέγοντας ότι θα μας «σώσει» από την «πανδημία», και τώρα τι συζητάνε; Γιατί έβαλαν έναν ανεμβολίαστο σε ΜΕΘ αντί για έναν εμβολιασμένο!

Το απόλυτο κωμικοτραγικό, που δεν ξέρεις αν γέρνει πιο πολύ προς το κωμικό ή προς το τραγικό.

Εκτός των άλλων, το ερώτημα είναι καθαρά ρατσιστικό, απάνθρωπο, φασιστικό. Είναι από τα χειρότερα που θα μπορούσαμε να αναρωτιόμαστε. Ούτε καν για πλάκα δεν θα έπρεπε να λέγεται.

Εκείνο που θα έπρεπε να λέγεται (αλλά δεν λέγεται) είναι Τι στο διάολο κάνει ο εμβολιασμένος μέσα στη ΜΕΘ;

Μιλάτε σοβαρά τώρα, ή μας δουλεύετε; Τι κάνει ο εμβολιασμένος μέσα στη ΜΕΘ; Παίζει μπιρίμπα με τις νοσοκόμες;

Ο εμβολιασμένος κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν στη ΜΕΘ. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να ήταν καν στο νοσοκομείο.

Ιδανικά, δεν θα έπρεπε να είχε αρρωστήσει καθόλου, ούτε ελαφρά.

Αλλιώς, τι διάολο εμβόλια είναι αυτά; Σε σκοτώνουν αντί να σε προστατέψουν;

Κι αυτό το τελευταίο δεν το λέω για πλάκα, ούτε «εκδικητικά». Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε τι γίνεται. Από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί, δεν έχουμε λιγότερες νοσηλείες και θανάτους (όπως θα έπρεπε), αλλά περισσότερα κι από τα δύο.

Και δεν συμβαίνει μόνο εδώ (για να πεις ότι είναι τοπικό φαινόμενο, ότι εμείς δεν κάνουμε κάτι καλά)· συμβαίνει σε όλες τις χώρες με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού.

Παρ’όλ’ αυτά, κάποιοι «ειδικοί» προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως τα εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά... Τότε, τι σημαίνει ακριβώς; Μήπως σημαίνει ότι τα εμβόλια είναι δηλητηριώδη; Γιατί άλλη εξήγηση δεν φαίνεται να υπάρχει.

Όχι μόνο μπορούν να προκαλέσουν παρενέργειες, αλλά, αντί να βελτιώσουν την κατάσταση με τις μολύνσεις, την επιδεινώνουν. Τουλάχιστον, αυτή είναι η εικόνα που έχουμε μέχρι στιγμής από τα δεδομένα.

Και τα τελευταία που είχαμε είναι αυτά εδώ:

Αποκεί και πέρα άκουσα πως σταμάτησαν να τα δημοσιοποιούν. Είναι η εικόνα ακόμα χειρότερη;

Το γιατί συμβαίνει αυτό μπορεί ο καθένας μόνο να το μαντέψει, αλλά κάποιες αρκετά σωστές θεωρίες που έχω ακούσει είναι οι εξής:

  • Τα εμβόλια ισχυροποιούν τον ιό καθώς του φέρνουν αντίσταση (γνωστό από πολλούς επιστήμονες).
  • Τα εμβόλια βάζουν την ακίδα του ιού μέσα σου, οπότε ο ένας μολύνει τον άλλο αναλόγως το φορτίο του καθενός.
  • Ο ιός και τα εμβόλια μαζί έχουν συζητηθεί σε διεθνές φόρουμ ως βιολογικό όπλο (και αυτό το έχει πει ο David Martin, οπότε δεν μπορείς να το απορρίψεις ως συνωμοσιολογική θεωρία).

Ανεξαρτήτως του τι ακριβώς συμβαίνει, είναι δυνατόν ακόμα κάποιοι να μιλάνε, όχι μόνο για διάθεση αυτών των σκευασμάτων στο ευρύ κοινό, αλλά για υποχρεωτικότητα, αποκλεισμούς, και εκβιασμούς;

Είναι παράφρονες ή εγκληματίες;

Και γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, μαζικά; Τι χειρότερο περιμένει ακόμα να γίνει; Γιατί, μην αμφιβάλλετε, θ’ακολουθήσουν και χειρότερα αν δεν μπει σύντομα ένα φρένο. Πολύ χειρότερα. Είναι καταφανές απ’το πώς πηγαίνει η όλη υπόθεση από την αρχή.

Τι είναι, τελικά, εκείνο που κάποιοι επιδιώκουν; Να καταπολεμήσουν μια πανδημία ή να κρατάνε τον κόσμο σε τρομοκρατική καταστολή και υπό την επίδραση και εξάρτηση αμφιλεγόμενων χυμικών ουσιών;

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το